در دلش از معرفت اسرار بسيارست ليك * نيست در دور زمان جوينده اسرار فيض تا ابد هرگز نبيند روى خشنودى بخواب * آن سيه‌بختى كه دارد از حسد انكار فيض راه حق هرگز نيابد در جهان آن كس كه او * حق او نشناخت يا او نيست از انصار فيض هر كه آيد در سخن دل يابد از لطفش حيات * بوى جان بخشد به عالم نكهت عطّار فيض چون ( ثنا ) هست از غلامان ثناگو فيض را * شعر او هم شد ثناگوينده اشعار فيض « آقا رضا ملقّب به حمد قدّس سرّه جنگ مورخ 1093 » مىرسد از دوست هر دم لطف بىاندازه‌اى * هر نفس مىبخشد او جان را حيات تازه‌اى مىكند سيلاب قهرش هر زمان ويران مرا * باز مىريزد درين ويرانه رنگ تازه‌اى عاشق و رند و خراباتى و مست و سرخوشيم * نيستم دربند اسم و رسمى و آوازه‌اى اين ره خوابيده طى از خاكسارى مىشود * نيست سالك را به از افتادگى جمازه‌اى گرچه دست شوقم از دامان وصلش كوته است * مىكشم از دور بر ياد قدش خميازه‌اى